10 kwietnia 2013

Krótka historia mody - Regencja: Suknia wieczorowa.

Muszę przyznać, mam zagwozdkę. Otóż, całkiem poważnie zastanawiam się (i dziewczyny, poprawcie mnie, jeżeli się mylę, bo mnie to dręczy!) czy w regencji funkcjonował podział sukien wieczorowych na obiadowe, operowe i stricte wieczorowe (wieczorki karciane, muzyczne, teatralne, itd itd). Według mnie takiego podziału nie było - wszystko, co było błyszczące, z drogich materiałów  o bardziej zdecydowanych kolorach, ale z trenem, było suknią wieczorową (balową wyodrębniam, w końcu te suknie przede wszystkim nie miały długaśnych trenów, które utrudniałyby taniec).

Dlatego u mnie nazwa "wieczorowa suknia" obejmuje suknie na proszone kolacje, spotkania karciane, sztuki baletowe, opery i wieczorki muzyczne.

Co ubierała kobieta wychodząc z domu na wieczorne umówione spotkanie? Niezależnie od statusu (najniższe warstwy społeczne nie są przeze mnie tu wliczane) ubierano "prawie" najlepszą, albo najlepszą suknię. Dlaczego "prawie"? Zależało to od tego, co uważano za ważniejsze - takie mniejsze wydarzenia, czy bale. Te ostatnie z natury rzeczy zdarzały się rzadziej, i na nie przygotowywano wspaniałe kreacje, ale jak żadnych balów nie było - ubierano wspaniałe stroje na takie właśnie "wieczorki w towarzystwie".

Cechą charakterystyczną były duże dekolty, cięższe materiały - a jeśli nie cięższe to bardziej "architektoniczne", sztywniejsze, drapowane, grające z światłem. Kolory - bardziej nasycone ( za wyjątkiem panien na wydaniu, oczywiście. One były skazane na biel.). Suknie były też zdobione wręcz kiczowatą ilością haftów, koralików, kryształków, złotych i srebrnych szlaczków i perełek. Wieczorne spotkania były oświetlane świecami, a w ich świetle takie suknie cudownie iskrzyły.

Normą były krótkie rękawy w sukniach - ale nie brak rękawów! Jest to poważny błąd kostiumologa "Dumy i uprzedzenia" z 2005 roku, gdzie Karolina Bingley nosiła suknię bardzo przypominającą nasze. RAMION NIE POKAZYWANO.

Często na zwykłe suknie, codzienne, tzw. suknie spodnie ubierano koronkowe lub szyfonowe suknie wierzchnie - rodzaj narzutki, która nadawała strojowi odświętnego charakteru. W ten sposób, mając 2 lub 3 suknie spodnie i parę narzutek, można było skompletować całkiem sensowną garderobę wieczorową.

Teraz zdjęcia :)

Ślubna, ale pięknie oddaje cechy sukni wieczorowej.

Bogato haftowane i wyszywane koronki. I charakterystyczny dla regencji łuk zdobienia.


Już lata 20, ale nadal regencja - widzicie ten piękny, bogaty materiał?


Tu brakuje sukni spodniej. Może była zielona?
Open robe. Specyficzny rodzaj narzutki wieczorowej :)



Tu mam dylemat z rękawiczkami - w końcu to atrybut balowy ;p No cóż, w końcu niektóre suknie miałe podwójne zastosowanie ;)


Często właśnie suknie wieczorowe były polem do popisu dla szwaczki. Chociaż szaleństwo z zdobieniami zaczyna się na dobre dopiero w połowie wieku ;)

Dodatki:
Święta trójca: stroik do włosów, wachlarz, rękawiczki. Stroikiem mogły być pióra, drogie kamienie, wstążki, kwiaty, turbany, diademy, tiary, do wyboru, do koloru. Wachlarz był damom niezbędny do komunikacji jak nam telefon komórkowy ;) A rękawiczki były przypisane do pory dnia w zależności do długości - krótkie na dzień, do podróży, długie, za łokieć na salę balową. Średnie - przed łokieć lub mitenki z koronki, atłasu - na uroczystości.

Buty - raczej baletki, nieśmiertelne buty regencji. ewentualnie buciki sznurowane, ale z lekkiego materiału, na płaskim obcasie, czasami haftowane.

Szale były opcjonalne, ale zawsze bogate, koronkowe lub jedwabne, torebki również skrzyły się perłami, koralikami, złotymi i srebrnymi haftami.

Biżuteria - kolie, pierścienie, bransolety, kolczyki, diademy, brosze. Wraz z statusem społecznym wzrastała ozdobność i cena biżuterii :)

Podsumowując: Trzeba błyszczeć, wyglądać na posiadacza większej ilości pieniędzy niż się ma w rzeczywistości. Wieczorem odkładano pastele, aby przywdziać barwy soczyste, wydobywane w świetle świec. Noszono treny, głębokie dekolty, krótkie rękawy, wachlarze i ... sole trzeźwiące :)


8 kwietnia 2013

Wiktoriański dom.

Szybciutko i w tematyce retro/vintage.
Mam dla was nie lada gratkę, szczególnie dla tych, którym marzy się mieszkać w starym ,wiktoriańskim domiszczu.
Otóż, autorzy strony w takim domu mieszkają, a co czyni go ciekawszym, samodzielnie go wyremontowali i przywrócili mu dawną świetność.

http://www.ourvictorianhouse.com/OurHouse.htm

Po co właściwie zamieszczam tę stronę? Jest to skarbnica wiedzy - remontowo - renowacyjnej. Krok po kroku, właściciele dokumentują zmagania z walącym się koszmarem, przerobionym w groteskowy miks różnych dekad, aby na koniec pokazać coś, co moim zdaniem zasługuje na oklaski. Może sami głowicie się, jak odnowić mieszkanie w starej kamienicy, przedwojenny dom lub nawet stare, zabytkowe krzesło? Myślę, że tam znajdziecie jakieś wskazówki ;)

Przed ...


... i po:


I zdjęcia pokoju wizyt (najlepsze pomieszczenie w domu, gdzie przyjmowano gości) przed:

Wejście dla służby przerobione na półkę ... grrr!





I po:




To okno to mój ideał!

A tu galeria zdjęć przed i po całego domu.

W Rybniku, gdzie spędziłam parę lat życia (szkoły, szkoły ... ;)) znalazłam dwa piękne, zaniedbane domy, które aż prosiły się, aby je odrestaurować. Niestety, zdaję sobie sprawę, że renowacja zabytku wiąże się z niesamowitymi kosztami (nie wspominając już o kosztach późniejszego utrzymania), często też takie domy nie mają jednoznacznie określonego właściciela, a jak mają zrobić coś wszyscy, nie robi tego nikt. Mimo wszystko, gdybym miała wybierać pomiędzy domem nowoczesnym, wyposażonym we wszelkie udogodnienia, komputerowe sterowanie wszystkim dookoła, a właśnie starym, wiktoriańskim domem, niekoniecznie unowocześnionym (no... może elektryczność, łazienka i sprawna kuchnia są jednak mi potrzebne ;) ), który trzeba wyremontować, dopieścić, postawić na nogi ... Wybrałabym jednak stary, dobry klasyk. Uwielbiam kurz, pajęczyny i duchy ;)

Myślę, że remontując lub odświeżając coś, warto czasem zastanowić się, czy nie wyrządzimy w ten sposób sprzętowi, pokojowi krzywdy. Kolejna warstwa farby, panele czy gładź gipsowa może - ale nie musi - upiększyć. Stare rzeczy mają duszę. Nie pozwólmy jej odlecieć.



6 kwietnia 2013

Projekt: regencja - (prawie) ukończony spencer.

Spencer właściwie skończony, zostało "tylko" podłożenie rękawów. Muszę pomyśleć, jak to zrobić tak, aby nie było go widać!
Jak to zwykle bywa, na koniec wygląda on zupełnie inaczej niż planowałam - zamiast guzików są haftki, pierwotny kołnierz zamienił się w wąski, aksamitny otok, rękawy postanowiły wywędrować bardziej w lata 30 XIX wieku, a materiał nadal nie potrafi się zdecydować, czy jest bardziej rudy czy zielony.

Zdjęcia :)








Przeurocze zakładki na rękawach - dla mnie chyba najurokliwszy element całego spencera ;)
Łącznie spencer uszyłam w mniej niż tydzień - ale to tylko dlatego, że właściwie na nim się przez kilka dni skupiłam. Nie lubię robić jednej rzeczy na raz, szyjąc albo słucham audiobooków, albo oglądam seriale, albo   moich ulubionych vlogerów na YouTube (ostatnio są to PewDiePie i CutiePieMarzia, serdecznie polecam!), albo gram w Sims 3 :) Jeśli nie szyję, to prawie na pewno gram w pasjansa, rysuję lub sprzątam na biurku ...
Jednym słowem, pokolenie Google się kłania!

Szycie jak zwykle ręczne, materiał zakupiony w pakiecie na allegro, szacuję jego koszt na jakieś 12 zł (?), aksamit, podszewka, nici, haftki wygrzebane z zapasów mamy. Jestem zadowolona z tego, jak wyszedł ostatecznie, mimo że z pierwszym pomysłem ma raczej niewiele wspólnego.

Dobranoc!