Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1795-1837. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1795-1837. Pokaż wszystkie posty

10 kwietnia 2013

Krótka historia mody - Regencja: Suknia wieczorowa.

Muszę przyznać, mam zagwozdkę. Otóż, całkiem poważnie zastanawiam się (i dziewczyny, poprawcie mnie, jeżeli się mylę, bo mnie to dręczy!) czy w regencji funkcjonował podział sukien wieczorowych na obiadowe, operowe i stricte wieczorowe (wieczorki karciane, muzyczne, teatralne, itd itd). Według mnie takiego podziału nie było - wszystko, co było błyszczące, z drogich materiałów  o bardziej zdecydowanych kolorach, ale z trenem, było suknią wieczorową (balową wyodrębniam, w końcu te suknie przede wszystkim nie miały długaśnych trenów, które utrudniałyby taniec).

Dlatego u mnie nazwa "wieczorowa suknia" obejmuje suknie na proszone kolacje, spotkania karciane, sztuki baletowe, opery i wieczorki muzyczne.

Co ubierała kobieta wychodząc z domu na wieczorne umówione spotkanie? Niezależnie od statusu (najniższe warstwy społeczne nie są przeze mnie tu wliczane) ubierano "prawie" najlepszą, albo najlepszą suknię. Dlaczego "prawie"? Zależało to od tego, co uważano za ważniejsze - takie mniejsze wydarzenia, czy bale. Te ostatnie z natury rzeczy zdarzały się rzadziej, i na nie przygotowywano wspaniałe kreacje, ale jak żadnych balów nie było - ubierano wspaniałe stroje na takie właśnie "wieczorki w towarzystwie".

Cechą charakterystyczną były duże dekolty, cięższe materiały - a jeśli nie cięższe to bardziej "architektoniczne", sztywniejsze, drapowane, grające z światłem. Kolory - bardziej nasycone ( za wyjątkiem panien na wydaniu, oczywiście. One były skazane na biel.). Suknie były też zdobione wręcz kiczowatą ilością haftów, koralików, kryształków, złotych i srebrnych szlaczków i perełek. Wieczorne spotkania były oświetlane świecami, a w ich świetle takie suknie cudownie iskrzyły.

Normą były krótkie rękawy w sukniach - ale nie brak rękawów! Jest to poważny błąd kostiumologa "Dumy i uprzedzenia" z 2005 roku, gdzie Karolina Bingley nosiła suknię bardzo przypominającą nasze. RAMION NIE POKAZYWANO.

Często na zwykłe suknie, codzienne, tzw. suknie spodnie ubierano koronkowe lub szyfonowe suknie wierzchnie - rodzaj narzutki, która nadawała strojowi odświętnego charakteru. W ten sposób, mając 2 lub 3 suknie spodnie i parę narzutek, można było skompletować całkiem sensowną garderobę wieczorową.

Teraz zdjęcia :)

Ślubna, ale pięknie oddaje cechy sukni wieczorowej.

Bogato haftowane i wyszywane koronki. I charakterystyczny dla regencji łuk zdobienia.


Już lata 20, ale nadal regencja - widzicie ten piękny, bogaty materiał?


Tu brakuje sukni spodniej. Może była zielona?
Open robe. Specyficzny rodzaj narzutki wieczorowej :)



Tu mam dylemat z rękawiczkami - w końcu to atrybut balowy ;p No cóż, w końcu niektóre suknie miałe podwójne zastosowanie ;)


Często właśnie suknie wieczorowe były polem do popisu dla szwaczki. Chociaż szaleństwo z zdobieniami zaczyna się na dobre dopiero w połowie wieku ;)

Dodatki:
Święta trójca: stroik do włosów, wachlarz, rękawiczki. Stroikiem mogły być pióra, drogie kamienie, wstążki, kwiaty, turbany, diademy, tiary, do wyboru, do koloru. Wachlarz był damom niezbędny do komunikacji jak nam telefon komórkowy ;) A rękawiczki były przypisane do pory dnia w zależności do długości - krótkie na dzień, do podróży, długie, za łokieć na salę balową. Średnie - przed łokieć lub mitenki z koronki, atłasu - na uroczystości.

Buty - raczej baletki, nieśmiertelne buty regencji. ewentualnie buciki sznurowane, ale z lekkiego materiału, na płaskim obcasie, czasami haftowane.

Szale były opcjonalne, ale zawsze bogate, koronkowe lub jedwabne, torebki również skrzyły się perłami, koralikami, złotymi i srebrnymi haftami.

Biżuteria - kolie, pierścienie, bransolety, kolczyki, diademy, brosze. Wraz z statusem społecznym wzrastała ozdobność i cena biżuterii :)

Podsumowując: Trzeba błyszczeć, wyglądać na posiadacza większej ilości pieniędzy niż się ma w rzeczywistości. Wieczorem odkładano pastele, aby przywdziać barwy soczyste, wydobywane w świetle świec. Noszono treny, głębokie dekolty, krótkie rękawy, wachlarze i ... sole trzeźwiące :)


13 marca 2013

Krótka historia mody - regencja: Suknia spacerowa.

Puk puk :)

Dziś kolejna część ubierania damy - tym razem wyślę regencyjną modnisię na spacer wzdłuż Serpentine w Hyde Parku (choć bardziej adekwatnie będzie powiedzieć przejażdżkę otwartym powozem w największym ścisku ... ;)).

Pamiętając, że dama przedtem (przed południem, czasem po, kwestia zwyczajów) nosiła raczej proste, jasne suknie do "pracy", warto zastanowić się  gdzie pokazywały kobiety swój status społeczny. Zwykle na mieście :)







O ile Jeszcze lata 1800-1812 narzucały kobietom białe, zwiewne suknie, szale i raczej mdłą kolorystykę, o tyle już wtedy przemycano w postaci dodatków praktyczne elementy garderoby i kolory. Po 1812 roku w modę zaczęły wchodzić kolorowe materiały, coraz więcej zdobień, a także pełne stroje spacerowe. Wykształciły się spencer i redingot.
Spencer to inspirowana wojnami napoleońskimi (tak, motywy militarne były już wtedy, a nawet wcześniej!) krótka dopasowana kurteczka - żakiecik. Jej głównym, praktycznym zadaniem była ochrona przed chłodem, a także zakrywanie zbyt dużego dekoltu sukni przed niepożądanymi spojrzeniami. Spencerki występowały w najróżniejszych, zwykle ostrych, kontrastowych kolorach i ze zdobieniami - była to część garderoby widoczna, przykuwająca wzrok i służąca do oceniania innych :)






Redingot to inaczej regencyjny, kobiecy płaszcz z podwyższoną talią. Często łączono spencer z odpinanymi połami płaszcza, tworząc ubranie dwufunkcyjne. Był on też głównym ubiorem na zimę (oczywiście, polska, rosyjska zima wymagała od kobiet modyfikacji wszelkich nowinek mody, u nas długo z użycia nie wychodziły płaszcze podbijane futrem, peleryny, etole, skóry w saniach i dużo, dużo koców i szali). Podobnie jak w spencerze, dużo miejsca zajmowały tu zdobienia, także militarne.








Czasami mam problem rozróżnić suknie wierzchnią od redingotu - dopiero na zbliżeniach widać ich podstawową różnicę - redingot jest rozpinany całkowicie, od góry do dołu, podczas gdy spódnica sukni zawsze jest całością, osobno może być uszyty stanik sukni - coś w rodzaju spódnicy z wysokim stanem i bardzo krótkiego żakieciku ubieranego na prostą sukienkę, np. poranną.

Ważna jest również informacja, że suknie spacerowe, wizytowe były nazywane po prostu sukniami dziennymi - kolejny termin siejący zamęt w moich szacunkach strojów - jak odróżnić suknie dzienną od wizytowej? Dla własnego zdrowia psychicznego dokonalam właśnie takiego uproszczenia - część sukni porannych, suknie wizytowe, suknie spacerowe są dla mnie po prostu (w tej epoce) sukniami dziennymi.

Materiały z których szyto, podobnie jak kolory, były zróżnicowane - grube bawełny, aksamity, satyny jedwabne, materiały tłoczone, w każdym razie tkaniny mocne i wytrzymałe, były głównymi surowcami na te suknie (letnie suknie spacerowe i spencery, oczywiście, byly szyte z lżejszych tkanin!)

Do sukni porannej/sukni wierzchniej, sukni spacerowej, spencera, redingota dochodziły dodatki - kapelusz, rękawiczki, reticule.

Kapelusze budki były absolutną koniecznością. Opalona twarz była oznaką pospólstwa. Nie będę się nad nimi rozpisywać, gdyż już o nich wspominałam TUTAJ. Chcę tylko podkreślić, że w ciągu dnia noszono kapelusze obowiązkowo - nie turbany, nie stroiki, nie same czepki, ale właśnie kapelusze.

Rekawiczki - w dzień krótkie, do nadgarstka, skórzane, przypominające te nasze, więc nie będę się o nich rozpisywać. Również niezbędne ;) Alternatywą dla rękawiczek były mitenki - rękawiczki bez palców, sięgające do połowy przedramienia.

Chyba najsławniejsze i najczęściej kopiowane regencyjne mitenki w internecie ;)
Reticule - nic innego jak nasza torebka! Malutka, zwykle okrągła  ściągana sznureczkiem, wieszana na nadgarstku. Niezbędnik kobiety - przecież w tych sukniach nie ma kieszeni, a wierzcie mi, w gorset raczej ciężko cokolwiek wcisnąć ;)

  



Pewnie znów ominęłam miliard ciekawostek, ważnych informacji, narobiłam błędów, wybaczcie mi ;)

Kto by chciał poczytać o języku wachlarzy? ;)


11 lutego 2013

Krótka historia mody- Regencja: bielizna.

To będzie skomplikowana i długa podróż przez modę! Pierwszym okresem, jaki wam przedstawię, będzie okres wojen napoleońskich i regencji - lata 1795-1837 (w bardzo dużym uogólnieniu).


Ważna kwestią jest to, ile uwagi kobiety przywiązywały do znaczenia stroju - był wręcz wyrocznią statusu społecznego i majątkowego. Kobiety miały suknie poranne, żałobne, spacerowe, balowe, debiutanckie, jeździeckie, obiadowe, wizytowe ... A pod nimi wszystkimi kryła się bielizna. Od niej zacznę!

Na widok jakiejkolwiek bohaterki adaptacji powieści Jane Austen myślimy: mądre kobiety, zrzuciły gorset. Otóż nie! gorsety były wcześniej, były później, ale noszono je także w okresie względnego rozluźnienia stroju, były po prostu nieco inne.

Zacznijmy jednak od samego początku. Pierwszą warstwą była koszula - zwykle prosta, z ściąganym sznureczkiem dekoltem, krótkimi rękawami, delikatnymi zdobieniami. Z białego batystu, bawełny lub cienkiego lnu, miała na celu zapobiegać przepoceniu sukni.
Na koszulę, w zależności od wielkości biustu i ogólnej tęgości, ubierano albo krótki albo długi gorset (sznurówkę).
Krótki gorset

Długi gorset
Ich głównym zadaniem było uniesienie i rozdzielenie piersi, a także wyprostowanie sylwetki. Zwykle były uszyte z 2,3 warstw mocnego, grubego materiału, w krótkim gorsecie obok sznurowania umieszczano trzcinę,wiklinę lub - rzadziej - fiszbiny ("zęby" wieloryba). Długie gorsety miały specjalną kieszeń na bryklę - drewnianą lub metalową listewkę, często bogato zdobioną, nadającą sylwetce pożądany wygląd.

Kolejną warstwą była halka(halki). Nadawała ona objętość spódnicy sukni, zapobiegając jednocześnie podkreślaniu nóg pod spódnicą, ułatwiając poruszanie się (a także zapobiegała wychłodzeniu). Najcześciej noszono 2,3 halki naraz.

Zwykle tylko jedna halka miała formę prostej sukienki bez rękawów(albo wysokiej spódnicy na szelkach, inne były zwykłymi spódnicami do pasa.

Jeżeli ubierana suknia miała duży dekolt, na halkę przychodziło fichu - muślinowa chustka lub niby-bluzka, która miała na celu zakryć kark i piersi.

W XVIII wieku noszono fichu na wierzchu, ta tendencja
 jeszcze się w okresie regencji utrzymywała.

Aż do wynalezienia krynoliny, kobiety nie nosiły majtek :) Nogi ubierano w jedwabne, bawełniane lub wełniane pończochy. Przytrzymywały je podwiązki z haftowanych wstążek.

A co nosiły kobiety w nocy?
W zależności od statusu społecznego, albo sypiały w koszulach dziennych, albo miały koszule nocne. Były one obszerne, sięgające do ziemi i lniane. Do tego był peniuar - często delikatnie zdobiony, podobnie jak koszula.

Noszono buty przypominające głównie nasze baletki - na niewielkim obcasie, ze skóry lub materiału pasującego do sukni, czasem wiązane w kostce jak pointy. Przypinano do nich spinki z kokardkami, kwiatami, koronkami, perłami.
Praktyczniejszym używanym obuwiem były skórzane botki za kostkę lub do połowy łydki, sznurowane lub wciągane. Do konnej jazdy używano specjalnych butów do kolan, przypominających oficerki.
Po domu znów noszono mulety - pozostąłość z poprzedniej epoki, buty na obcasie, bez pięt.


Uff, bielizna za nami! Następne będą fryzury i dodatki. Pamiętajcie  że uogólniam epokę, mimo że w niej samej zmieniały się trendy. Zadawajcie pytania! :) Będę wiedziała co jeszcze dodać!


PS: Jakieś pomysły na tytuł serii?:)